Muzyka ujgurska
Muzyka ujgurska obejmuje kilka odrębnych stylów regionalnych, będących wynikiem położenia geograficznego i złożonej historii regionu, którego ludność, podzielona górami i pustyniami, była przedmiotem panowania wielu zewnętrznych sił w toku historii. Tradycje muzyczne miast południowej oazy: Hotanu i Kaszgaru, które są ściślej powiązane z klasycznymi środkowoazjatyckimi tradycjami Buchary i Samarkandy, podczas gdy miasto najbardziej wysuniętej na wschód oazy Kumul, miało ścisłe związki z muzyką północno-zachodnich Chin. Każde miasto tych regionów do dziś zachowuje swoje charakterystyczne brzmienia i repertuar, ale są one ze sobą powiązane wspólnym językiem i kulturą, zachowaną dzięki handlowi i migracji ludności.
Najbardziej prestiżowym i szeroko znanym gatunkiem muzyki ujgurskiej jest „Mukam”, obszerny zbiór pieśni, muzyki instrumentalnej i tanecznej. Oprócz mukamu Ujgurzy wykorzystują popularne tradycje epickich muzycznych opowieści (dastan), a także inne formy pieśni narracyjnych (koszak, läpär, jëtishish i mädhijname); zbiór muzyki tanecznej (sanäm); muzyki instrumentalnej oraz gatunki muzyczne związane z ceremoniami sufickimi. Istnieje także szeroki repertuar pieśni ludowych, które zazwyczaj koncentrują się na cierpieniach życia i mękach niespełnionej miłości. Pomimo nieprzychylnego stosunku islamu do muzyki na Zachodzie, wśród Ujgurów istnieje wiele tradycyjnych gatunków muzycznych powiązanych kontekstem z religią, głównie za sprawą wpływu sufich, którzy wykorzystują muzykę do wyrażania i promowania swojej koncepcji religii. Dziś ten tradycyjny gatunek konkuruje z przemysłem muzyki pop oraz z muzyką profesjonalistów, grup sponsorowanych przez państwo.
Autor: Rachel Harris (wykładowczyni Etnomuzykologii w dziale muzyki SOAS, Londyn)
Jasin Muhpul (dział badań sztuki Sinciang-Ujgurskiego Regionu Autonomicznego)
Ciąg dalszy nastąpi…
komentarze obsługiwane przez HyperComments